Het Aralmeer, op de grens van Kazachstan en Oezbekistan, is minstens tienduizend jaar oud. In het begin van de twintigste eeuw was het 450 kilometer lang en bijna 300 kilometer breed, maar tegenwoordig blijft er van het gigantische meer nog maar één vijfde over. Intensieve katoenteelt in de nabije gebieden slorpte via irrigatiekanalen gigantisch veel water op, in die mate dat het meer transformeerde van een zoetwatermeer naar een zoutwatermeer en nu voor de helft bestaat uit een zoutwoestijn. Die evolutie geldt als één van de grootste milieurampen van onze tijd. Ook de lokale economie kreeg een fikse dreun: leven van de visvangst is onmogelijk geworden, omdat er te weinig leven rondzwemt in het sterk met landbouwgif vervuilde water.

‘Aral’ gaat over het leven in zo’n voormalig vissersdorp, waar de mensen die het kunnen betalen hun spullen inpakken en wegtrekken. De ouders van Boris behoren tot die lucky few en besluiten elders een beter leven te zoeken. Boris’ beste vriend Toumbil is de wanhoop nabij: hij wil niet alleen achterblijven, zonder uitzicht op verandering. Van zijn oom - zijn ouders zijn nergens te bespeuren - moet hij weinig hulp verwachten, die zorgt vooral voor zichzelf. Naast scènes waarin de kinderen zorgeloos op verlaten vissersboten spelen, zet regisseuse Delphine Renard scènes waaruit de onmacht van de volwassen dorpsbewoners blijkt. Maar Aral is geen donkere film. Renard kiest voor een bijna kinderlijke, kleurige collage-stijl - een sociaal bloedbad gezien door de onschuldige ogen van een kind. Ze schopt ons zacht een geweten, in tijden waarin ecologie en economie nog steeds vaker vijanden dan vrienden zijn.