Apeirofobie kan het best omschreven worden als de vrees voor het oneindige. Een zekere angst dat het heelal nergens stopt. Dat zorgt bij de kleine mens van nature voor een zekere benauwdheid. Apeirofobie zorgt voor een denderende dramatische kracht die het verhaal vooruit duwt. Het personage van de zoon, gespeeld door Joren Seldeslachts, denkt dat hij zal opgaan in de donkere oneindigheid. Het begon allemaal toen hij uit een boom viel en sindsdien kan hij aan niets anders meer denken.

Martijn Mark Ravesloot gaat zeer creatief en origineel met zijn onderwerp om. Via een vleugje poëtisch realisme brengt hij het uitzonderlijke verhaal van een jongen die aan een bijzondere aandoening lijdt. Het voelt aan als een sprookje en hier en daar valt de invloed van een filmmaker als Lars Von Trier op. Ravesloot bouwt aan een geheel eigen stijl. Visueel verbluffend brengt de regisseur een ziekte in beeld die alle verbeelding slaat. Een geweldige filmische vondst. Er wordt dan ook met beelden geschilderd alsof het prentjes bij een fantastisch sprookjesboek zijn.
De prachtige beelden worden zeer sfeervol afgewisseld met pancartes die anekdotes delen, bijna als een stille film waar extra informatie bij de beelden wordt gegeven.

Ravesloot bewijst met Apeirofobie dat film nog steeds een kunst kan zijn. In tegenstelling tot het personage zal deze film niet onopgemerkt de oneindigheid in gaan.