Björk doet nog eens mee in een film. Voor de IJslandse productie Anna and the Moods leent ze haar stem aan het personage in de titel. Anna is een voorbeeldig meisje dat op een dag aan haar puberteit begint. Zeer tegen de zin van haar ouders, die dan ook proberen haar te laten behandelen.

Als kortfilm werkt Anna and the Moods amper innovatief. Narratief is het zelfs een rommelboel, zeker als je de scène in het bos wil relateren aan de rest van het anders lineair vertelde verhaal. De animatie is verzorgd en zoals altijd levert Sjón een episch aandoend verhaal (check ook eens zijn novelles en verhalen in Björks nummers) dat gerust tot een langspeler zou verwerkt kunnen worden.

Het probleem zit hem echter in de clichématigheid van het verhaal -nergens wordt gepoogd de bewandelde paden te verlaten. Wat echter vermelding verdient, is het groteske van de beeldvoering en de animatie. De beelden en tekeningen zijn bijna larger than life en de burleske figuren charmeren -vooral dan de persiflage van Sjón.

Al bij al een amusant kijkstuk, maar er zat zeker meer in.