Een groepje schoolmeisjes viert het verjaardagsfeest van een vriendinnetje. Grote broer filmt het gebeuren, maar zijn camera dwaalt net iets te vaak af van de joelende bende naar een verlegen roodharig meisje dat alleen aan het zwembad zit. Ondertussen wordt er gecrosscut naar bleke, steriele beelden van datzelfde roodharige meisje in een witte instelling. De overbelichte gangen en steriele kamers zijn misschien een beetje typisch maar de contrastwerking die ze beogen werkt wel, en verleent aan de warme zomerse kleuren van de camerabeelden een duistere ondertoon.

Wanneer de camera van de jongeman steeds opdringeriger wordt laat hetgeen er te gebeuren staat zich snel raden. Door de camera het verhaal te laten vertellen kiest Teirlinck voor een sterk visuele en emotioneel directe benadering, die bovendien erg goed opgebouwd wordt naar een moment van horror dat niet zozeer getoond dan wel gesuggereerd wordt. Hard maar indringend coming of age portret en alvast een sterk debuut.