Het thema van kinderdood wordt in deze hartverscheurende film uitermate beangstigend geschetst. Net zoals de baby in de buik van het vrouwelijke hoofdpersonage nog doorgroeit, bestaan in het begin de personages enkel uit handen, voeten, benen. En ze praten niet. Ze zijn nog niet heel, nog niet bestaand, tenzij dan in een premature puzzelfase. Tegen dat het kind ter wereld kan komen, sterft het in de baarmoeder.

De opbouw van psychologie, filmische veruitwendiging van leed en trauma en de fragmentarische fotografie dragen bij tot een onheilspellend portret. Enkele minuten korter en een niet-lineaire aanpak had echter beter gewerkt.