Jonas De Vos kiest voor zijn kortfilm Altijd Samen voor een intiem verhaal. In donkere beelden waagt hij zich voorzichtig aan een geladen sfeer. Maar ondanks zijn dappere poging om een zindering teweeg te brengen, lijkt hij nooit echt volledig te slagen in zijn opzet.

Een koppel trekt zich even terug in een vakantiehuisje in de bossen. Enkele maanden voordien is er iets gebeurd dat verwerkt moet worden. Wat dat precies is, wordt nooit uit de doeken gedaan. De Vos onderzoekt de spanning die er tussen een koppel kan hangen wanneer er een haar in de boter zit. De afwisselende aantrekking en afstoting tussen de man en de vrouw getuigt van een fundamenteel graag zien dat op de een of andere manier in het gedrang is gekomen. Hun liefde wordt overschaduwd door een diepe ontgoocheling. De man kan het niet laten om systematisch aan de vrouw te vragen of alles in orde is. Een vraag die getuigt van bezorgdheid, schuldgevoel en machteloosheid. Zij verwijt hem iets, al wordt nooit duidelijk wat, en plaatst zichzelf in een dominante positie. Hij spreekt haar nooit tegen en ondergaat gelaten zijn straf.

De kortfilm draait vooral om de spanningsopbouw tot aan de climax. Die komt er wanneer het koppel de buren uitnodigt voor het avondeten. De wrevel escaleert en de vrouw spuwt haar frustraties uit. Jammer genoeg was de aanloop niet sterk genoeg, waardoor het beoogde effect niet bereikt wordt. De uitbarsting komt niet logisch of geloofwaardig over. De realistische, beheerste en zelfs ingetogen lijn wordt hier plots doorbroken op een manier die wel past bij het personage, maar niet echt klopt met de rest. Het werkt gewoon niet. Hetzelfde geldt voor de scène die eraan voorafgaat. Daar kreeg de man zijn moment suprème om frustraties af te reageren op een stervende vogel. Het choqueert niet, het ontroert niet, het ziet er gewoon lullig uit en haalt je uit de stroom. Nochtans zijn de acteurs op zich wel sterk en zetten ze absoluut een mooie prestatie neer. Maar er wordt geen passend totaalplaatje gevormd.

Voor zijn visuele stijl kiest De Vos voor een zeer donker beeld met uitzondering van de buitenbeelden. Hoewel die keuze mooi zou aansluiten bij de symbolische schaduw die over het stel hangt, krijgen we geen visuele pareltjes te zien. Het beeld is te donker en te ruw, en grijpt naast een suggestieve atmosfeer.

Altijd Samen slaagt er wel in om enig mysterie te creëren door in het midden te laten wat de historie van de twee personages is. Maar het verhaal blijft te vaag om er werkelijk een emotionele snaar mee te raken. Wat uiteindelijk toch de bedoeling is van de film. Cinematografisch wordt dit gebrek niet voldoende gecompenseerd, waardoor de kijker toch wat op zijn honger blijft zitten.