The Allegory of the Jam Jar
rating

Duur: 15 min. | 2015 | Land: België | Regie: Boris Kuijpers, Ruth Mellaerts | Cast: Maaike Cafmeyer, Peter Degraef, Leslie Maes, Louis Talpe, Hiroshi Wakamatsu | Producent: Hendrik Verthé | Productiehuis: A Team Productions

Het overkomt iedereen wel eens. De controle over je leven verliezen en willen ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Zo ook Hans, een zakenman van vijftig jaar die alles netjes onder controle probeert te houden. Maar wie American Psycho kent, kan de afloop alvast gokken. Wanneer hij een barst in zijn muur opmerkt die notabene steeds groter wordt, begint zijn zorgvuldig opgebouwde leventje in elkaar te zakken.

Zijn psychose lijkt te worden ingezet door een bepaalde deal met Japanners die hij steeds meer uit handen moet geven aan zijn jongere collega. De scènes met de Japanners zijn de uitblinkers van dienst. Vooral de droge  humor waarin de culturele verschillen tussen beide partijen worden uitgespeeld, werkt bijzonder wel. Verder is de film nog enkele absurde en licht surrealistische momenten rijk, al mochten die gerust nog talrijker. De psychose van het hoofdpersonage kon op die manier nog meer worden benadrukt.

The Allegory of the Jam Jar mocht iets minder braaf en iets meer eigenwijs zijn.

De rol van Hans is weggelegd voor Peter Degraef, geknipt om dit soort zakenman te spelen. Die pruik had achterwege mogen blijven.

De beeldtaal van Boris Kuijpers en Ruth Mellaerts (en D'Ardennen & Black-camerman Robrecht Heyvaert) blijft eerder sober, haast klinish. Dat matcht perfect met het bureau en het appartement van controlefreak Hans. Wanneer de film zich verplaatst naar een karaokebar, het hoogtepunt van de film, kiezen ze voor een hippere beeldtaal. Het is alleen spijtig dat het duo geen gebruik heeft gemaakt van een inventievere stijl om de mentale staat van Hans weer te geven. 

Jeroen Van Rossem