Waals-Joodse humor. Het blijft een vak apart. Alice et Moi won er in 2004 alvast de Plateau Prijs voor beste Belgische kortfilm mee. Het kortfilmpje speelt dan ook moeiteloos de festivalzalen plat. Niet omwille van de relatief traditionele beeldvoering. Akkoord: helemaal onzichtbaar is de stijl niet, en de enkele stills en jump cuts zijn weinig conventioneel. Maar echt indrukwekkend is dit allemaal niet. De kwaliteit ligt elders, op een meer narratief niveau. Simon speelt chauffeur voor zijn drie Joodse tantes. Tegelijkertijd gaat hij gsm-gewijs in de clinch met zijn niet-Joodse vriendin. De stresserende combinatie van een vriendin die moeilijk doet, en tantes die zich met alles bemoeien wordt hem geleidelijk te veel. Bij dit alles kiest de camera verstandig kant. We volgen het verhaal voornamelijk vanuit Simons standpunt, wat de identificatie met hem vergroot. Juist hierdoor ga je je als kijker dubbel zo hard opwinden over de schitterend gespeelde irritantheid van het overjaarse trio. Wanneer de bemoeizieke dames ook nog eens besluiten af te dingen op de afgesproken vervoerskost, wordt Simon helemaal wild. Met een knotsgekke tirade en een (misschien niet helemaal geslaagde) gebroken montage tot gevolg. Nooit geweten dat ergernis zo amusant kon zijn…