Tergend traag ritme, minimalistisch bijna punctueel gebruik van geluid. Metafysisch sfeertje met als elementen natgeregende velden, een auto-ongeluk en een dood meisje. Niet lineaire subjectieve vertelling die zichzelf ontdubbelt. After the rain getuigt op meerdere manieren van een erg originele benadering. Maar de kracht van de poëzie is nog niet sterk genoeg om dit alles boven zichzelf te doen uitstijgen. Daarvoor dwaalt het filmisch dan weer net iets te vaak af in banaliteit.