De camera wordt gedurende 21 dagen voor een raam op een statief gezet. Hetzelfde uitzicht wordt continu gefilmd op 3 rollen film die dagelijks hergebruikt worden terwijl de camera telkens op een andere plaats in het scherm afgedekt wordt. Tijdens de projectie vallen drie verschillende momenten dankzij superimpositie met elkaar samen. Het beeld (dankzij de veranderende weersomstandigheden) zowel als het raster over dat beeld veranderen voortdurend. Met deze film verwijst de Oostenrijker Kurt Kren, pionier van de structurele cinema, via een zuiver machinale benadering van het filmische apparaat indirect naar de instabiliteit en imperfectie van de menselijke perceptie.