Intrigerend is '2.PI.R' op zich wel, maar dan vooral omdat we er kop noch staart aan konden vastkrijgen, en niet omwille van de film op zich. Een leuk vorm gegeven jongeman -hij lijkt transparant maar is het niet- komt via een droom in een desolaat landschap terecht. Hij ziet huizen en gebouwen de grond inzakken terwijl reuzenschermen een beeld van zijn slapende zelf projecteren.

Er horen bij deze film waarschijnlijk allerlei adjectieven zoals postapocalyptisch, esoterisch en transuniversaal, wij zagen gewoon een hoopje animatie waarvan begin, midden en einde compleet zoek waren. De film is gebaseerd op een gedicht dat aan het einde nog op het beeld tevoorschijn komt. Jammer genoeg zijn de letters zó klein dat een mens al aan zijn televisie moet plakken om het te kunnen lezen, en daar hadden wij eerlijk gezegd geen zin meer in.