Vijf voor Vaderdag

Vrolijke Vaderdag, vake/papa/daddy/paps… Vaderfiguren zijn niet alleen onmiskenbaar aanwezig in ieders leven, ze blijken ook een onuitputtelijke bron van inspiratie. Zo bewijzen onderstaande - stuk voor stuk wonderschone - animatiefilms, waarbij het vaderschap steeds een cruciale (positieve, nefaste of neutrale) rol krijgt toebedeeld. Ter ere van Vaderdag compileerde onze redactie de 'vijf beste papa films' (daddy issues daarbij incluis).

Succes kent vele vaders. Deze bijzondere animatiefilms (in willekeurige volgorde) reven ieder voor zich een aardig schaaltje aan prijzen binnen. Goed voor een klein uurtje kijkplezier (en een uitgebreid gamma aan emoties). Wil je vandaag iets gezelligs doen samen met die vaderfiguur in je leven? Deze kortfilmcompilatie garandeert een warm begin van je dag.

(Klik op de titels om de films te bekijken!)

 

 

FATHER
(***)

dir. Ivan Bogdanov, Moritz Mayerhofer, Asparuh Petrov, Veljko Popovic, Rositsa Raleva, Dmitry Yagodin
2012 - 16 min.

Deze vijfdelige documentaire/animatie-mozaïek windt er geen doekjes om. Het vaderschap loopt immers niet altijd op wieltjes. Vijf verschillende regisseurs sloegen de handen in elkaar en puurden er dit persoonlijke en poëtisch portret uit. Father belicht gesprekken tussen de makers en hun vaders, die er eigenlijk nooit écht zijn geweest. Emotioneel, melancholisch, peinzend - een mix van die drie, maar dan verteld via een mengelmoes van stijlen (aja, want verschillende makers), in een uniform kleurenpallet (aja, want het is wel één film) en een behoorlijk innemend resultaat. Deze haast troosteloos schone kortfilm tourde langs meer dan honderd festivals, maar kan je hierboven gratis en voor niks (her)bekijken.

 

 

SANJAY’S SUPER TEAM
(**)

dir. Sanjay Patel,
2015 - 7 min.
 

Pixaranimator Sanjay Patel, die onder meer meewerkte aan films zoals Monsters Inc., Ratatouille en The Incredibles, kreeg de eer om de obligate kortfilm neer te pennen die The Good Dinosaur, naar aloude Pixargewoonte, mocht vooraf gaan. Sanjay’s Super Team mocht het vorig jaar tijdens de Oscars bovendien opnemen tegen kortfilms zoals World of Tomorrow en We Can't Live Without Cosmos, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor het winnende Bear Story. Desalniettemin: een geestige dagdroom van een jongen die de twee werelden waar hij deel van uit maakt, moeilijk kan verzoenen. Patel putte inspiratie uit zijn eigen jeugd, waarbij hij de moderne wereld van Transformers en Looney Tunes probeerde te matchen met de Hindu-tradities van zijn vader. Een verzoeningsproces enerzijds, een kleurrijke vertelling over vaderlijke instructies en meer van dat, anderzijds.

 

 

PAPA
(**)

dir. Natalie Labarre
2014 - 6 min.
 

Labarre kiest voor een zeemzoete vertelling zoals we die graag hebben: woordeloos, recht voor de raap, met het hart op de juiste plek. De regisseuse tekent een vader, uitvinder van beroep, en een meisje volgens de boekjes - knuffelbeertje, tutu en ijsje in de aanslag. Maar wanneer robuuste en alleenstaande hipsterpapa er niet lijkt in te slagen te antwoorden aan de eisen van zijn dochtertje, knutselt hij voor haar een surrogaatvader ineen. Het vervolg is dan misschien voorspelbaar, maar dat maakt de moraal niet minder ontroerend. Het MoMA gebruikt de film trouwens in haar permanente tentoonstelling, om er kinderen en volwassenen te laten kennis maken met de uitgebreide en gevarieerde wereld die we 'film' noemen.

 

 

MY DAD
(***)

dir. Marcus Armitage
2014 - 6 min.
 

Zo vader, zo zoon? My Dad is een expressionistische uiteenzetting over daddy issues. Een repetitieve vertelling, die het banale van een krantenlezende en racistische vader door de blender haalt. Regisseur Marcus Armitage focust zich op de destructieve invloed die een vader kan hebben op het jonge leven van zijn kind. Met thema’s als indoctrinatie en racisme schetst hij niet bepaald een gelukzalige impressie van het vaderschap. Een doorleefd afstudeerwerk, dat dan weer wel. Goed voor een BAFTA-nominatie én een Graduation Cristal Award tijdens het animatefilmfestival van Annecy vorig jaar. De ritmische en poëtische montage van de film, doen ons vermoeden dat ene wijlen Sergei Eisenstein deze wel zou hebben gesmaakt.

 

 

FATHER AND DAUGHTER
(****)

dir. Michaël Dudok de Wit
2000 - 8 min.

Oscars winnen legt je geen windeieren. Daar kan de Nederlandse animatiemaker Michaël Dudok de Wit over mee spreken. In 2000 won zijn prachtige Father and Daughter de Oscar voor Beste Animatie Kortfilm, dit jaar stelde hij in Cannes onder de hoede van Studio Ghibli (The Wind Rises, The Tale of Princess Kaguy) de langspeelfilm The Red Turtle voor - daar bejubelend onthaald door de pers. Hoe schoon en hoe filmisch Dudok de Wit kan vertellen, ontdek je maar beter zelf in zijn uiterst ontroerende versie van The Tree of Life. Een masterclass in animatiefilmmaken: hoe ontroerend kunnen twee haast gezichtsloze figuurtjes zijn?

 

 

Niels Putman