Kiev is een wonderlijke stad. Zo mooi zij kan zijn als het zonnetje schijnt, zo grauw is zij met een grijs wolkendek aan de hemel en wanneer staalharde blikken de metrostellen bevolken. Met zowel rammelende Lada’s als hypermoderne SUV’s in het straatbeeld, balanceert de stad tussen haar Sovietverleden en toenadering tot het Westen. In 2004 kwam een ommekeer in Oekraïne met de Oranjerevolutie, geleid door huidig president Yushenko (u weet wel; diegene die ze probeerden te vergiftigen) en huidig, weliswaar ontslagen, eerste minister Timoshenko. Hoewel de modale Oekraïner niet echt meer lyrisch is over de politieke toestand, waart er toch een nieuwe geest door het land. Dat is ook te merken als je rondwandelt op Molodist, het filmfestival dat dit jaar voor de achtendertigste keer in Kiev plaatsvond en waar tal van westerse journalisten meer en meer hun weg naar toe vinden.

Molodist betekent ‘jeugd’ en dat is waar het in hoofdzaak in dit internationaal kortfilmfestival om draait. Er is een uitgebreid studentenprogramma en een programma voor de ‘professionele’ kortfilm. Ook langspeeldebuten worden hier vertoond. In het verleden stelden regisseurs als Tom Tykwer, Danny Boyle, Gaspar Noé en François Ozon hun eersteling hier voor. Het festival staat er op dat het de communicatie tussen regisseurs wil bevorderen en blijft jonge filmmakers opvolgen met hun nieuw werk. België werd vertegenwoordigd door Sung-a Yoon die dit jaar afstudeerde aan het INSAS met haar film Et dans mon coeur j’emporterai en Aleksu Banu met Songes d'une Femme de Ménage. Daarnaast was er een opmerkelijke retrospectieve van onze landgenoot, André Delvaux.

Toch heeft Molodist nog steeds last van enkele kinderziektes. Vaak werden de kortfilms ondermaats geprojecteerd. Het beeld was te donker en de klank kende meermaals een storend gezoem. Dat vertoningen soms wel eens vertraging opliepen, deed dan weer denken aan vroegere Soviettoestanden.

Aan het hoofd van de internationale jury stond een Amerikaanse tweederangsacteur, Armand Assante, die hier in Oekraïne grote bekendheid geniet met een of andere populaire soap.

De openingsceremonie ging met grandeur van start. In het statige Palats Oekrajina, dat tot de nok gevuld was, kwam President Yushenko een toespraak brengen waarna een grandioos spektakel van start ging. Met roestige materialen werd het rurale karakter van Oekraïne uitgebeeld. Het werd een titanische strijd tussen het (plattelands)verleden en het moderne (geïndustrialiseerde) heden waarbij de apotheose twee kindjes waren in boerenkledij om aan te tonen dat Oekraïne in de toekomst zijn eigenheid niet mag verliezen. Ik kon een kleine verwesterde glimlach niet onderdrukken en dacht aan vroegere communistische grootspektakels in teken van de natie. Opnieuw ervoer ik de vreemde mix tussen Europa en Rusland, een mix die mij al van het begin van mijn aankomst in Kiev was opgevallen. De openingsfilm was Birds of Paradise van de, in Oekraïne bekende, regisseur Roman Balayan. Het verhaal over het verzet tegen het USSR-regeringsapparaat in de jaren ’80, speelde zich gedeeltelijk af in Kiev en voor een deel in Parijs.

Na de openingsfilm werden de gasten overgebracht naar een ander paleis in de binnenstad alwaar iedereen zich kon overgeven aan het smullen van een koud buffet en het drinken van uitstekende vodka. Met enkele rumoerige zatlappen voor de deur die door een paar kleerkasten vakkundig weggewerkt werden, eindigde de receptie rond elf uur waarna iedereen (ook ondergetekende) zich tevreden en met gevulde maag naar de festivalboot begaf. In de zomer vaart dit cruiseschip naar Sevastopol in het zuiden, nu fungeerde het als gastenverblijf. Gedurende de week werd er op die boot enkele malen een filmmarkt georganiseerd zodat regisseurs en producers elkaar gemakkelijk konden treffen.

Op de tweede dag gingen de competities echt van start. Het startschot werd gegeven met de studentenfilms waarvan de selectie over het algemeen nogal zwak was. Sommige films kwamen uit verder gelegen landen zoals Kazachstan. Het was mooi dat ook zij vertegenwoordigd waren maar de kwaliteit van de films was ondermaats en de selectiecommissie had gerust wat strenger mogen zijn. Dit was anders bij de competitie van de ‘professionele’ kortfilms waar het aanbod meer te smaken was. Goleshovo is de terechte winnaar van de studentenfilms. Rene van de Zwitser Tobias Noelle voor de ‘professionele’ kortfilmreeks was dan weer een teleurstellende keuze. Voorts won het amusante Hold up de publieksprijs.

Nieuw is dit jaar een parallelle competitie met kortfilms die zich uitsluitend richt op gaycinema, de Sunny Bunny-competitie. Cafe Com Leite van de Braziliaan Daniel Ribeiro won een prijs.

De grote prijs voor langspeeldebuten werd dit jaar verdeeld tussen Buddha collapsed out of shame van Hana Makhmalbaf (Iran) en Shultes van Bakur Bakuradze (Rusland).

Dat België goed vertegenwoordigd was, bleek ook aan de slotfilm. Rumba is een Belgische productie van Dominique Abel, Fiona Gordon en Bruno Romy.

Na negen dagen liep Molodist op zijn einde. Op de laatste avond vloeide de hoofdsponsor, Nemiroffvodka, opnieuw rijkelijk en werd het festival feestelijk afgerond op de boot. Molodist is een fijn festival, speciaal ook. Het is zoals Kiev zelf; de stad voelt vertrouwd aan, zoals eender welke Europese hoofdstad, maar dan is er ook iets vreemds, iets dat je niet kan duiden.

De filmliefhebber die de kans heeft Kiev te bezoeken in het najaar, moet zeker een paar daagjes van Molodist proberen mee te pikken. Vergeet vooral je chapka niet want het kan behoorlijk koud zijn aan je oren.