De Antwerpse Susanna heeft geluk gehad, vindt ze zelf. Dokters hadden voorspeld dat ze op haar twintigste al volledig blind zou zijn, maar hun voorspelling is nooit uitgekomen. Zelfs nu – op middelbare leeftijd – is ze “maar” slechtziend. En ze trekt haar plan. Een muur vol gelijkaardige flessen gele frisdrank in de supermarkt? Ze tuurt naar elke type en laat haar hand langs de vorm glijden tot ze zeker weet dat ze haar lievelingsmerk te pakken heeft. De vereiste lettergrootte op haar computerscherm is gigantisch en het cursorpijltje even groot als haar duim, maar ze heeft toch maar mooi een bureaujob. Nee, “Zanneke” mag niet klagen. Ook haar echtgenoot Omer vindt dat hij met z’n gat in de boter is gevallen. Je zou hen nochtans niet als een gezegend koppel bestempelen. Door een niet nader genoemde ziekte – naar alle waarschijnlijkheid diabetes – is Omers hart erg verzwakt en werd zijn linkeronderbeen afgezet. Op hun trouwdag was Omer de redder in nood, maar zoveel jaren later heeft hij minstens evenveel hulp nodig als zijn vrouw.

Aan de toekomst denkt het koppel liever niet, ze blijven elkaar gewoon helpen zolang ze kunnen. Het had erger kunnen zijn. En misschien is hun lot niet zo triest als het lijkt. Regisseur Sanne This slaagt er in om twee rijke personages neer te zetten, zonder op gratuite sensatie te mikken. Een kwestie van de juiste dingen te laten zien en die vooral voor zich te laten spreken.