Een naakte man kotst uit een venster. Hij wrijft voor een kapotte spiegel het bloed uit zijn gezicht en wast dan het lichaam van zijn dode broer. Flashback. In agressieve potloodtekeningen zien we hoe hun moeder van de tweeling bevalt. Flash forward. De kinderen spelen samen piano tot de moeder hen uitéén rukt. Dan plots: de moeder als een vliegend mangamonster met vele borsten en knagende tanden.

Refereren aan Tsukamoto en Bill Plympton tegelijk, het is niet iedereen gegeven. Deze mix van film- en animatiebeelden blijft verrassen, niet in het minst omdat die animatie in steeds wisselende vormen op je afkomt. Dieptepsychologie komt er in dit extreme, bloederige werk niet aan te pas, maar het kunnen van de maker wordt met de second duidelijker. Dit werk is zo origineel dat elke –horror-filmfan die tegen een stevige stoot kan, het zichzelf niet kan veroorloven het te missen.