Pinten van 2,5 euro, de vreselijk lelijke jaren '70 betonnen woonblokken en de sandwiches die buiten overpriced ook niet binnen te houden zijn" is het enige dat Clermont-Ferrand in de weg staat om een volmaakt kortfilmfestival te benoemen.
Want ook na 6 jaar trouwe bezoeker te zijn, kan je toch niet anders dan verbaasd, euforistisch en lichtelijk depressief terug te keren van het Festival International du Court Métrage.

Verbaasd want hoe kan het toch dit ik om 10 uur 's morgens tussen honderden opgewonden studenten, senioren en –bij gebrek aan een beter woord- 'gewone' Clermont-Ferranders in de kou sta aan te schuiven om in een ietwat oncomfortabele aula naar totaal onbekende kortfilms van nog onbekendere regisseurs te gaan kijken. Zelden, om te niet zeggen 'nooit', eerder zag ik een stad waarbij echt alle lagen van de bevolking meeleven met een (kort)filmfestival. Van taxichauffeurs via receptionisten tot serveersters, echt iedereen weet alles over het festival te vertellen, kan honderduit spreken over een kortfilm die ze er ooit hebben gezien en al dan niet goed vonden en weet je desgevallend tips te geven over zeker niet te missen programma's dit jaar. Met bijna 140.000 bezoekers is Clermont het grootste kortfilmfestival ter wereld en meteen een van de grote enigma's voor alle andere festivalprogrammatoren.

Wat zou toch het geheim zijn van dit festival dat het zeker niet moet hebben van de publieksvriendelijke programmatie. Want hoewel de bevolking betrokken wordt via een uitgedacht systeem van preselectiegroepjes bestaande uit alle lagen van de bevolking, is de resulterende programmatie veruit van hapklaar. Echt hardcore experimenteel zal Clermont niet snel gaan, maar met een focus op Marokko of Zombikortfilms en een competitie waar half uur durend tergend trage, slecht geacteerde kortfilms uit 'minderheidslanden' toch net iets te vaak voorkomen om toeval te zijn, kan het festival alvast niet beschuldigd worden plat op de buik voor de publiekscijfers te gaan. Sterker, het lijkt me niet eens zo moeilijk om zonder al te veel moeite, snel nóg meer bezoekers te lokken door bijvoorbeeld in nog meer zalen te programmeren en een aantal crowd pleasers toe te voegen. Maar goed, duidelijk is dat niet nodig, en het moet gezegd dat het festival op alle vlakken zeer democratisch is. Niet alleen worden de films in min of meer democratische beslissingstructuren geselecteerd, ook de toegangsprijs is belachelijk laag. 3 euro voor een enkel ticket, 1.81 euro/stuk als je een pakketje koopt, en de kindervoorstellingen zijn gratis. Professionelen (enkele duizenden regisseurs, buyers, festivalprogrammatoren, kunsteducatieve organisaties,...) mogen trouwens ook gratis naar alle voorstellen, maar moeten wel zoals iedereen netjes achteraan aanschuiven. Gevolg is het inmiddels beruchte Clermont "groepslopen-der-mensen-die-te-veel-in-de-cinema-zitten-en-er-niet-genoeg-van-krijgen", waar groepjes en masse van de ene volzette zaal naar de dichtstbijzijnde volgende lopen.

Voor niemand moet het festival echter zo overdonderend zijn als voor de geselecteerde regisseurs. Euforie is een understatement als je als beginnende regisseur van de 1.350 of zowat toeschouwers die in de grootste zaal in het "Maison de la Culture" applaus in ontvangst mag nemen (minstens twee maal trouwens: een op het einde van de film en dan sowieso nog eentje na het einde van de credits). Selectie voor Clermont betekent hoedanook een lange festivalcarrière voor de boeg. Daarenboven stikt het er van potentieel geinteresseerde producers, buyers en investeerders... een regisseur met een beetje ambitie verlaat zijn hotel niet zonder rugzak vol met kaartjes, visiedvdtjes en ander moois. Kortfilmfestival Leuven debuutprijs-winnaar Philip James McGoldrick was de enige Vlaamse geselecteerde voor de internationale competitie met Siemiany en hij mag dan wel niet gewonnen hebben, maar ook voor hem zal Clermont de beste carrièrepush ooit zijn.

Vol verbazing en euforie dus terug naar België om zoals ieder jaar onvermijdelijk licht depressief naar de realiteit terug te keren, want het is toch terug even afkicken.

AWARDS INTERNATIONALE COMPETITIE

Grand Prix: Blue Sofa (Italië)
Speciale juryprijs: Ella (Noorwegen)
Publieksprijs: Sinna mann (Noorwegen)

Voor alle winnaars en meer info: check de website van Clermont-Ferrand