|
Voor Destricted werden enkele van de meest provocatieve visuele kunstenaars en filmmakers van vandaag uitgenodigd hun visie over seks en porno te geven. De films werden al vertoond in Tate Modern, Cannes en op het Sundance festival en worden sinds begin april ook in de bioscoop vertoond in Nederland dankzij Filmfreak Distributie die ook de Dvd distribueert in de Benelux.
Spijtig genoeg is het algemene gevoel dat van de dvd uitstraalt dat de grens tussen kunst en porno niet overschreden, maar nog eens des te harder bevestigd wordt. Het kunstzinnige gehalte beschermt ons voor de porno, en hoewel sommige films misschien een beetje opwindend zijn, proberen de meeste dit juist te vermijden door met een beladen of semi-kritische beeldtaal af te komen. Treffend is de uitleg van de Britse censuurcommissie om geen R18 rating te geven aan de film, zo liet BBFC president Sir Quentin Thomas zich hierover ontvallen dat de film “zo expliciet is dat hij normaal een R18 rating had gekregen”, maar dit niet kreeg omdat “het een kunstwerk is en niet bedoelt tot seksuele opwinding”.
Dat conceptuele kunst en erotiek maar moeilijk samengaan, bewijzen de bijdrages van Marina Abramovic, Sam Taylor-Wood, en Matthew Barney. Vooral de laatste twee komen zo intellectueel en gezocht over dat ze onze koude kleren niet raken. Bij Gaspar Noé wordt seksualiteit als vanouds als iets deprimerend en donkers voorgesteld. We Fuck Alone is visueel wel interessant gezien de fysieke effecten van het continue strobe-effect, maar die typisch Franse nihilistische houding tegenover seksualiteit (check ook Catherine Breillat, Claire Denis) hebben we ondertussen wel al gehad. Larry Clark's bijdrage, waarin hij een gewone jongen tot pornoacteur lanceert, is één van de betere, omwille van de eerlijkheid en openheid waarmee hij zijn subjecten benadert.
Bijna begonnen we helemaal te wanhopen maar de bijdrage van Richard Prince, House Call bewijst dat het toch wel degelijk mogelijk is om een raakvlak te vinden voor kunst en porno. Met een simpele handeling, het vervangen van de geluidsband, maakt hij van een banale pornofilm een etherische en zinnelijke ervaring. Het uitgangspunt van deze compilatie zit goed, maar het resultaat is een gemiste kans.
Ils Huygens
|