Voor de tweede keer op rij organiseerde de stad Oostende haar eigen kortfilmwedstrijd ‘Oostende Ingeblikt’. Dat leverde dit jaar een oogst op van 49 films van maximaal 2, 5 minuten, samen goed voor meer dan vijf dagen maritieme cinema. Uw eigenste kortfilmreporter kreeg de eer aan de zijde van illustere figuren als animatiefilm –monument Raoul Servais en Oostends schepen van cultuur Johan Verstreken (de echte!) haar salomonsoordeel te laten vallen op de drie beste films.

Net als de One Minute Film Award staat een wedstrijd als Oostende Ingeblikt open voor iedereen: dit wil zeggen dat zowel filmschoolstudenten, hippe reclamebureaus, creatieve home – movie papa’s als bejaarde leden van de old –skool filmclubs een filmpje konden insturen, zolang het maar een link met Oostende had én er een originele klankband bijzat. Dit leverde in de eerste plaats een overdosis aan toeristische gidsbeurten op waarin alle mogelijke clichés en symbolen over Oostende tot vervelens toe terugkwamen: James Ensor, meeuwen, vissers, zeemeerminnen, de spuuglelijke Appeltise – toren, de Venetiaanse gaanderijen, de Sint –Pauluskerk, dikke Matilde, de zee, de zee, de zee en ga zo maar voort. Ook dringt de vraag zich op waarom de link met Oostende altijd zo letterlijk geïnterpreteerd moet worden? Waarom maakt een mens niet in pakweg Tokyo een film over Oostende, over het verlangen naar de stad of de reden waarom men er juist van wegvluchtte. Anderzijds is het fascinerend voor te stellen hoe een hele stadsbevolking voor eventjes in de ban van de kortfilm en haarzelf moet hebben verkeerd. Naar het schijnt kreeg de politie zelfs de vraag om met een tank op de dijk te rijden én liepen er in de parken in konijn verklede mannen met camera’s rond. Leve het spelenderwijs ondernemerschap van de enthousiaste amateurfantast!

After the the bad news, the good news. De drie winnaars die we opvisten bieden naar mijn bescheiden mening stuk voor stuk eigenzinnige wereldbeelden. Op nummer één stond de animatiefilm ‘de Zeegang’ van Karel Dhondt. In een uitgepuurde en technisch verfijnde tekenstijl wordt vanuit een zeeperspectief de kust afgespeurd in een trage travelling. Onderweg loopt men rare wezens tegen het lijf en zelden zien we zo'n organische oplossing van begin en einde. Karel Dhondt studeerde af aan de Gentse filmschool Kask en stond met zijn kortfilm Schnabelkanaal al op het Leuvense kortfilmfestival in 2005.

Nummer twee, het bloedmooie ‘Oostendebabel’, werd ingeblikt door regisseur Laurent Van Lancker die als documentairemaker toch al wat op zijn palmares heeft staan. Louter door een immobiel camerastandpunt op het strand, wordt een hoogst originele visie gegeven op Oostende, bijna flirtend met de grenzen van videokunst. Ditmaal blijft men niet steken bij het stereotype beeld van de vergane glorie of doodse verveling van een kuststad met hoge werkloosheid. Onherkenbaar Oostende baadt in een atmosfeer van oosters mysterie, als een fata morgana in de woestijn, een poëtische reflectie met haast bijbelse connotaties. Je proeft sterk hoe zeer de kennismaking van de regisseur met het Verre en Nabije Oosten door zijn reisdocumentaires een afdruk heeft nagelaten op zijn netvlies. Een virtuoze projectie met ander woorden.

Van een totaal ander karakter is de derde winnende kortfilm ‘Blue Print’ van Ruins of Duty. De herkenbare stadszichten die je te zien krijgt, tonen hier geen pittoreske toeristische fastfood, maar eerder de duistere kant die de havenstad net zo’n karakterkop geeft. De overlappende dimensies en het sterke grafische karakter maken er een geslaagde stijloefening van, waarbij de prominente meeslepende elektronische soundtrack goed past bij de donkerblauwe krachtpatserij.

Als afsluiter werd vorige vrijdag een kwaliteitsprogramma van binnen –en buitenlandse kortfilm in Fort Napoleon getoond. 'Oostende Ingeblikt' is alleszins een slimme poging van de stadsdienst cultuur om de focus op hun uitzonderlijke stad te richten. Filmmakers werden naar de zee gelokt en de eigen stadsgenoten verzonnen idyllische odes om hun hometown te eren. De amateurfilmers moesten het deze keer wel bekopen door de stiekeme infiltratie van hun geschoolde collega's, maar de professionele diversiteit maakt een dergelijk initiatief misschien net zo uniek.

Alle films van 2005 en 2006 zijn op de website te bekijken.

Cultuur Oostende

ga naar 'wedstrijden'

Sarah Késenne