Lichting 2017: Sint-Lukas

 

Tijdens Film Fest Gent dit jaar, deden de studenten van Sint-Lukas Brussel het opmerkelijk goed. ‘Croisé’ van Elke Vanoost kreeg er de Juryprijs, terwijl Hans Vannetelbosch’ ‘Sons of no one’ de Publieksprijs mee naar huis mocht nemen. Twee weken later stonden beiden films nog eens in Cinema Sphinx, ter gelegenheid van de Sint-Lukas Brussel Graduation Show.

 

***
 

Zeer geslaagd was dan ook het werk van Vannetelbosch. In zijn film creëert hij een micromaatschappij tussen drama en allegorie. Ook Croisé van Elke Vanoost - waarin Sint Lukas-alumnus & VAF Wildcardwinnaar Anouk Fortunier (Drôle d’oiseau) de hoofdrol speelt - konden wij smaken.

Hoe zat het dan met de rest van het St. Lukas-nest? Bruggetje: de korte film van Matthias De Bondt - The nest - verkreeg in 2015 al een ruim draagvlak door zowel in Oostende als in Amsterdam met een Pitch Award aan de haal te gaan, nochtans met een verhaal dat al wel vaker werd verteld. Een knappe bink komt tijdens een wilde stormnacht aankloppen bij twee mooie doch mysterieuze zusjes. Hij heeft zijn voet gebroken en vraagt hen om hulp. Zo komt hij terecht in een ‘warm’ nest dat broeit van de seksuele spanning.

Kijkers die The beguiled (1971, 2017) of Musarañas (2014) gezien hebben, zullen dus niet zozeer verrast worden door de plot. Maar De Bondt slaagt er wel in om het verhaal op een interessante manier te brengen. De visuele stijl van de film is geïnspireerd op de Giallo: een horrorgenre dat geassocieerd wordt met levendige kleuren en vaak bizarre camerastandpunten. Samen met director of photography Xavier Van D’huynslager weet De Bondt te boeien door visuele pracht en een intense sfeerschepping. (jc)

 


Rayon de soleil (dir. Philippe van der Loo).
Binnenkort te zien op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

 

Een andere film die het grotendeels moet hebben van sfeerschepping is Rayon de soleil. Philippe van der Loo heeft kosten noch moeite gespaard voor zijn historisch drama. We zien een vrouw en kind in een setting waarvan de concrete tijdsperiode ons nooit wordt geduid, maar we gokken lang lang geleden (begin Middeleeuwen?). Ze eten uit kruiken, vangen konijnen en dragen katoen. Er is ook sprake van een ten strijde getrokken vaderfiguur – we interpreteren: Kruistochten.

Van der Loo’s Rayon de soleil blinkt uit in beeldregie (knappe 4:3!), maar mist vaart en concreet conflict. Toegegeven, de film baadt onder een laag epiek en de poging tot het tot leven brengen van vele, vele jaren geleden is verdienstelijk - maar helemaal waterdicht is deze masterproef zeker niet. Van der Loo’s afstudeerwerk werd wel geselecteerd voor het aankomende Internationaal Kortfilmfestival Leuven. (np)

Animatiefilmmaakster Huei Li Yap heeft voor haar masterproef de wereld van haar geliefde protagonist Apollo, een mannetje met gloeilamp als hoofd (zie ook BURNED_OUT uit 2016), uitgebreid. De plot is relatief eenvoudig: in het holst van de nacht, wanneer het laatste licht op de kermis is gedoofd, gaat het lampenmannetje Apollo op zoek naar gezelschap. Bij elke ontmoeting met een schijnbaar gezellige groep wordt hij straal genegeerd. Tot hij in het spiegelpaleis terecht komt.

 


Light club (dir. Huei Li Yap).
Binnenkort te zien op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

 

Deze inventieve stop-motionfilm blinkt uit in eenvoud. Huei Li Yap speelt op verrassend effectieve wijze met verschillende kleuren en lichtintensiteiten om de gemoedsstemming van Apollo weer te geven. Ook Light club zal te zien zijn op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. (jc)

In de categorie animatiefilm zagen we ook nog Drush van Nils Janssens. Daarin horen we vooral een stem met Afrikaanse roots die op zoek is naar identiteit en zelfzekerheid. Een korte, maar knappe animatie van Janssens: projecties op zand in combinatie met een (nogal cliché maar wel) mysterieuze soundscape. Als geheel zeker intrigerend. (np)

Die zoektocht naar identiteit trekt zich verder door in het autobiografische docuportret van Déni Oumar Pitsaev. Hij keert naar zijn geboorteland terug, op zoek naar herinneringen aan zijn kindertijd. Daarmee creëert hij een interessant, observerend portret over een gemeenschap en een religie - terwijl patriottisme & patriarchisme op de loer liggen. Looking for Déni blinkt uit in visuele vertelling en, hoewel het een persoonlijk onderwerp betreft, ook slimme objectiviteit & afstand. (np)

 


FEMALE/UNKNOWN (dir. Mieke Briers)

 

Gedurende een nacht bevindt een jonge vrouw zich tussen de overblijfselen van een tuinfeest. Tussen de lege flessen wijn en overgebleven pastaschotels vindt ze het tijd om samen met enkele occasioneel tevoorschijn komende (ex-)geliefden stil te staan bij het leven.

Mieke Briers’ masterfilm FEMALE/UNKNOWN is één lange mijmering over identiteit en seksualiteit, over erkenning en anonimiteit. Grote thema’s worden zeker niet geschuwd. Eén lange zwart-wittake van om en bij de twintig minuten neemt de kijker mee op een betoverende reis doorheen de verlangens en gedachten van een jonge vrouw. De steevast wisselende scherptediepte is effectief en doordacht. Ook de relaxerende muziek past bij het geheel als het schoentje bij Assepoester. De acteerprestatie van Mathieu Sys (Lost in the middle, Soirée à la girafe) is dan weer op z’n minst opmerkelijk te noemen, in positieve zin. Briers (die eerder ook al Junk of the heart  maakte) levert een atypische en intrigerende film af - waarvoor dank. (jc)

 

***

 

Werden niet besproken:

- Carry on (dir. Mieriën Coppens) [film]
- Retreat (dir. Joeri Verbesselt) [film]

 

 

Niels Putman &

 

Jannes Callens