Lichting 2017: Narafi

 

Campus Narafi, waar LUCA School of Arts haar professionele bacheloropleiding film-tv-video huisvest, stuurde vlak voor het begin van de zomervakantie enkele van haar zonen en dochters uit. De Brusselse technisch-georiënteerde kunstschool nodigde alle liefhebbers uit op hun jaarlijkse Film Event. De programmatie was rijkelijk gevuld: maar liefst dertien kortfilms op één avond. Naast een selectie van de best scorende eindwerken was er ook plaats voor enkele groepswerken. Narafi beoogde een bloemlezing van het schooljaar 2016-2017.
 

***
 

EN GROUPE

De spits werd afgebeten door Lazarus (6'), een groepswerk door studenten uit de tweede bachelor. In deze kortfilm speelt rasacteur Michaël Pas (Kulderzipken, Code 37) een calltaker van de noodcentrale die verplicht wordt om een reanimatie te begeleiden. Ja, net zoals de docusoap De Noodcentrale van productiehuis De Chinezen dat in 2016 werd uitgezonden op Één. Toch zijn de studenten er in geslaagd net iets meer emotionele betrokkenheid te creëren. Dat doen ze onder meer door op slimme momenten van perspectief te wisselen: stemmen aan beide kanten van de lijn, komen in beeld. Een weinig origineel concept, maar wel degelijk uitgevoerd. 

Daarna volgden in snel tempo nog drie andere groepswerken. In Naar de wolken (7') , Ros Goud (5') en Dove ogen (6') kregen we keer op keer straffe Vlaamse acteurs te zien. Onder meer Lucas Van den Eynde (Groenten uit Balen, First Things First), Jurgen Delnaet (Aanrijding in Moscou, Dit is Ronald), Piet De Praitere (Mompelaar) en Ella-June Henrard (Bo) sloofden zich uit in de sterk uiteenlopende groepswerken van de tweedejaarsstudenten.

In Naar de wolken krijgt het personage van Van den Eynde te horen dat zijn vrouw terminaal is. Klaarblijkelijk is hij zelf niet verrast, maar zijn spelend zoontje weet nog van niets. Hoe zal papa de penibele situatie uitleggen aan zijn zoontje? Het verhaal neemt wendingen die je kort door de bocht zou kunnen noemen. Het narratief leent zich beter voor een langspeler en wordt in deze kortfilm samengebald tot een weinig meeslepend geheel. Er zit echter wel veel potentieel in het verhaal.
Hetzelfde kan ook gezegd worden van Ros Goud. Jurgen Delnaet speelt een flik met losse handjes die tijdens een tandartsbezoek geconfronteerd wordt met één van zijn slachtoffers. De studenten kozen ervoor om het verhaal een komische inslag te geven, maar zijn daarin net iets te ver gegaan, waardoor Ros Goud louter een soort sketch-karakter krijgt. 
Dove ogen, met Bevergem-acteur Piet De Praitere en Ella-June Henrard, vertelt het verhaal van een weduwnaar die zijn overleden vrouw tracht te schilderen. Het wordt pijnlijk wanneer zijn dochter opmerkt dat zijn herinneringen niet helder meer zijn. De awkward scènes die daarop volgen zijn vaak iets té pathetisch om geloofwaardig te blijven.

Ook van de laatstejaars werden er twee groepswerken geprogrammeerd: Change (12') en Therapie (13'). Beide handelen over labiele personages die nood hebben aan flink wat professionele hulp. In de wandelgangen van het KBC-gebouw waar deze avond plaatsvond, werd gezegd dat de muren van Campus Narafi scenario's influisteren. Moeten wij ons zorgen beginnen maken?

 

***

 

EINDWERKEN

Op naar het eerste eindwerk: een documentaire van Bastina Martens. De docu May (7') doet zich voor als een soort getwiste whodunit. De kijker wordt uitgedaagd om de persoon te vinden die verantwoordelijk is voor de voice-over tussen een volle aula studenten. Tijdens de zoektocht vertelt onze target over haar leven. Martens wil met haar docu bewijzen dat al onze vooroordelen over wie iemand is of hoe iemand eruit ziet nonsens zijn. Een oordeel vellen voor iemand te kennen, is betekenisloos. Wie zijn wij om daar iets tegenin te brengen? Ondanks de voorspelbare afloop is dit een leuke documentaire met originele invalshoek.

Heel wat minder origineel, maar daarom niet minder mooi, is Clara Braeckmans docu Masha Allah (9'). Een ontroerend verhaal over een moedig meisje dat zich net tot de islam heeft bekeerd. Ze heeft haar Nederlandse familie verlaten en trok moederziel alleen richting Marokko. De scène waarin haar mama via Skype vertelt hoe hard ze haar kleinzoontje mist, snijdt door merg en been. Een onderwerp dat absoluut een documentaire verdient, dat vond Braeckmans duidelijk ook.

 


Trompe l'oeil (dir. Justine Demarey)

 

Justine Demarey haar kortfilm Trompe l'oeil (8') heeft een onconventioneel hoofdpersonage: een schilderij. Deze verfrissende invalshoek schept meteen hoge verwachtingen, die Demarey fijntjes inlost. Het schilderij klaagt en zaagt dat haar schepper niet de tijd heeft gehad om haar af te werken. Jaren leeft het schilderij in duisternis, tot het nieuwe eigenaars vindt. De cinematografie is piekfijn en ook het decor mag er wezen. Een straffe prestatie van een ongetwijfeld straffe dame.

De laatst geprogrammeerde documentaire is ook meteen de meest verassende. Big Nothing (16') van Charlotte Detemmerman schetst een portret van enkele nietsnutten. Eén heeft zijn stageverslag niet ingediend, de ander stapelt de universitaire diploma’s op. Eén ding hebben ze gemeen: ze zijn allen werkloos. Voor de aanwezige studenten zijn menig scènes erg herkenbaar. Ook de ouders van de losers mogen hun zegje doen. Bijwijlen erg vermakelijk en origineel; deze korte docu is een verademing en zeer welkom binnen het docu-landschap.

Aileen Vandenbroele vertelt met Paars (11') een verhaal over een tiener die twijfelt over haar seksuele geaardheid. Vandenbroele heeft duidelijk leentjebuur gespeeld en genoten van La vie d'Adèle, maar differentieert toch nog genoeg om deze kortfilm bestaansreden te geven. Ze vertelt haar verhaal met erg sfeervolle en warme beelden. Bovendien deinst ze er niet voor terug om te experimenteren met het auditieve perspectief.

Armand (13') van Andries Essel is dan weer een droogkomische kortfilm met een fantastische Dries Heyneman (Bevergem) in de hoofdrol. Het personage van Heyneman, Armand, woont in een bescheiden appartement, maar wordt telkens aangetrokken door het geluid van een feest boven hem. Hoewel het niet mogelijk is voor hem naar boven te gaan, probeert hij toch manieren te vinden om steeds hoger te geraken in de zoektocht naar de bron van het geluid. Een origineel vleugje humor dat erg welgekomen was.

 


Vriend van goud (dir. Ruben Vandenborre)

 

'Save the best for last' moeten ze gedacht hebben bij Narafi. Ruben Vandenborre blies iedereen weg met zijn doodeenvoudige, maar o zo mooi vertelde Vriend Van Goud (12'). Aan de begingeneriek valt al op hoeveel tijd en energie er in deze film is gekropen. Een pretentieloos verhaaltje over een zwijgzame jongen die een ongewone en bijzondere vriendschap ontwikkelt met zijn goudvis. Qua art direction is dit een huzarenstukje en ook de regie steekt er op deze avond bovenuit. Prachtig, sprookjesachtig en sfeervol. Deze kortfilm zien we ongetwijfeld terug op festivals.
 

***
 

Tweeënhalf uur lang zijn we verwend met de hersenspinsels van de Narafi-studenten. Een gevarieerde avond, zowel inhoudelijk als kwalitatief. De afgestudeerden trokken daarna nog een wilde feestnacht in- het was hen gegund!

 

Jannes Callens