Lichting 2015: KASK, deel 2

Deel twee van ons verdict over de KASK-afstudeerwerken 2015 (Master). Deze maal kiest onze second opinion, onze tweede vrouw-in-de-zaal,  haar favoriete eindwerken. 

Herlees Eindwerken KASK 1 - met besprekingen van de eindwerken van Jens Burez (The Many Deaths of John Hurt), Tim Verhaegen (Ma Reine), Thomas Nuijten (Het einde van Monica), Lennert De Taeye (Zero Distance) en Sine Özbilge (The Three Ring Circus) HIER (klik)

 

 

EasyCare van Blomme Molenstra
Master animatiefilm, 5 min.

Voor de ouderen van dag onder ons een briljante vondst; wasprogramma’s op maat. Met perverse leeftijdsgenoten samen onder de douche of de droger en daarna als een herboren mens naar huis scheuren in de hippe sportwagen. Het is het nieuwe uitgaan.

Of zo is het toch in het stop-motion afstudeerwerk van Blomme Molenstra. Molenstra werkt met de schunnige knakkers danig op de lachspieren, EasyCare is onnozel en spitsvondig tegelijk. Vijf minuten lang zien we hoe een bataljon aan oudjes zich van onder tot boven laat schoonschrobben. Hun lichamen gemaakt van een soort rekbare plasticine worden alle kanten uitgerekt terwijl hun live-action gezichten met de nodige mimiek en geluiden de absurditeit van het geheel onderstrepen. En dit alles wordt dan weer stevig in het gareel gehouden door een feestende kleuter. Molenstra’s visie over de lichaamscultus gaat er zeer vlotjes in.

We begrijpen onmiddellijk wat de regisseur wil zeggen maar zien bovenal het plezier van het maken. De fantasie gaat dan wel de vrije loop, Molenstra weet een boodschap over te brengen door het medium technisch goed onder de knie te hebben. Niemand van ons die zich afvraagt wat dit nu eigenlijk was, hoe van de pot gerukt het ook mag zijn. Los van alles is EasyCare dus vooral heel grappig: lallend vlees en grijpgrage handjes, dominant kleutertuig en kirrende oudjes. Wie hier niet om kan lachten, verdient een klets … van een grote gonzende plasticine hand.

> Bekijk hier de Vimeopagina van Blomme Molenstra: KLIK

 

Hondsdagen van Janet van den Brand
Master Film, 20 min
.

Janet van den Brand vertelt in Hondsdagen het verhaal van drie zussen die elk op hun eigen manier omgaan met de verdwijning van hun vader. Wat er precies aan de hand is, komen we nooit echt te weten maar het hoe en waarom is in deze kortfilm dan ook minder belangrijk. Van den Brand weet zowel inhoudelijk als vormelijk de klassieke vertelling te vermijden en dompelt ons onder in een broeierige, bijna koortsachtige sfeer.

Wanneer hun vader plots verdwijnt, blijven de drie zussen achter in het afgelegen ouderlijk huis. Ze proberen de lome zomerdag die uitmondt in een storm zo goed mogelijk door te komen en komen daarbij niet in alleen in conflict met elkaar maar ook met zichzelf. De spanning van het onweer, dat letterlijk in de lucht hangt, wordt treffend vertaald in lange beelden.

Langere shots- die esthetisch heel sterk zijn en met momenten echte tableaux vivants die aan de Hollandse meesters doen denken-worden afgewisseld met korte, gedurfde camerabewegingen die dicht op de huid zitten en voornamelijk de innerlijke onrust en gejaagdheid van de vader benadrukken. Van den Brand kauwt ons niks voor met haar film, weet hoe ze een spannende, bevreemdende beeldtaal moet opbouwen en creëert interessante personages die ze in al hun complexiteit laat zijn.

Ze maakt duidelijke keuzes waarbij haar beelden nooit gratuit zijn en die doordacht ingezet worden om de inhoudelijke thema’s te versterken. Knap!

> Meer over deze film op de website van de regisseur (klik) 
> Bekijk hier de Facebookpagina van de film (klik)

 

 

Dannyboy van Simon Lynen
Master animatiefilm, 7 min.

 

Een beetje in dezelfde lijn ligt Dannyboy van Simon Lynen. Alhoewel de humor hier een pak subtieler is; een blinde hond die naar de muur zit te staren, Dannyboy die lang-veel te lang- en in allerlei posities op zijn gitaar speelt. Maar net als in EasyCare spat het plezier van het scherm.  "Dit is een documentaire over Dannyboy", titelt de synopsis droogjes, wat de toon voor deze droogkomische film zet. 

Lynen weet het leven van een puber heel accuraat weer te geven en weet ons al na enkele seconden in zijn wereld te loodsen. De Franse voice-over verleent de film de juiste nonchalance of arrogantie die zo eigen is aan het puber-zijn.

Dannyboy lijkt met veel zin voor esthetiek in elkaar geknutseld. De heldere kleuren zorgen voor een levendige en opgewekte sfeer en zorgen ervoor dat het personage niet kan weggezet worden als getormenteerde tiener. Dannyboy in zwart-wit zou niet kloppen. Het hoofdpersonage heeft het meest normale leven ter wereld en toch weet Lynen vorm en inhoud interessant te houden. Het is een personage dat in enkele minuten je sympathie heeft gewonnen, gewoon door te zijn wie hij is. En Lynen weet perfect wie Dannyboy is.

 

 

Flor de mil colores van Karen Vázquez
Master Film, 23 min.

Documentaires over mijnwerkers zijn zelden rooskleurig. En terecht, het is een gevaarlijk en hard bestaan waarbij uitbuiting eerder de regel dan de uitzondering is. Het is voor Emiliana niet anders. In een Boliviaans mijnkamp op 4896 meter hoogte, Mina Argentina, probeert ze in barre omstandigheden de eindjes aan elkaar te knopen om zo haar kinderen groot te brengen.

Het lijkt waanzin om hier te blijven maar in de stad, zo vertelt Emiliana, was het nog erger. Er was geen werk, haar man veranderde in een drankorgel en maakte zijn gezin doodongelukkig. Dan maar terug naar de bergen waar er tenminste werk is in de mijnen. De mannen drinken hier ook – met regelmatig huiselijk geweld als gevolg- en het is als alleenstaande moeder niet eenvoudig zich staande te houden in een overwegend mannelijke gemeenschap maar toch is er ook hoop aanwezig.

 

 

Vázquez schotelt ons geen-uitsluitend- deprimerend werk voor. In deze blauw-grijze, stoffige wereld zitten ook kleurrijke momenten; de huiselijkheid van het gezin, de kinderen die spelen en bekvechten, de moeders die gevierd worden, het feest van de mijnwerkers. Het beklemmende isolement is nooit ver weg maar hier en daar flakkert het positieve en de kracht van het gemeenschapsgevoel op.

Flor de mil colores belicht alle aspecten van het dagelijks leven van Emiliana en haar gezin, geeft ons een realistisch beeld van dit afgelegen dorp en gaat nergens de meelijwekkende toer op. Met veel respect laat Vázquez Emiliana haar verhaal doen, een innemende, sterke vrouw die hard haar best doet voor haar kinderen en haar plaats probeert in te nemen in het hiërarchische systeem van de mijn. De korte documentaire drukt ons met de neus op de feiten maar is toch in de eerste plaats een eerlijk, persoonlijk portret waar ondanks het onderkoelde kleurenpalet veel warmte in schuilt.

 

 

Ayan and the white balloon van Vida Mehri
Master Film, 26 min.

Ayan and the white balloon is een intelligente reflectie op het thema identiteit, een bespiegeling over hoe verschillende culturen naar elkaar kijken en proberen in te gaan -met wisselend succes - tegen de heersende clichés over elkaar. Het hoofdpersonage- dat zichzelf de witte ballon noemt - keert na 5 jaar terug naar haar geboorteland Iran en nodigt haar vrienden uit om een film over haar land van herkomst te maken. Geen gemakkelijke vraag, zo blijkt, want wat vertel je juist? Toon je de clichés, die ergens ook wel waar zijn? Of probeer je een ander beeld over te brengen? En heeft de witte ballon daar eigenlijk wel nog iets over te zeggen? Ze is immers weggegaan uit haar land, uit Iran, weg van haar vrienden om in Europa op te bouwen.

We zien de schoonheid en complexiteit van vriendschap, het vergankelijke. Hoe graag de witte ballon het ook wil, niet alles is hetzelfde gebleven. Haar vrienden en het land hebben een evolutie ondergaan die enkel zijzelf ten volle kunnen vatten. Een buitenstaander kan deze evolutie niet juist ervaren, laat staan in beeld brengen. Het is dankzij het ‘falen’ van haar film dat Vida Mehri deze complexe materie op een subtiele manier naar boven weet te halen.

Nergens voelt haar film geforceerd aan en nergens slaat ze ons al te hard om de oren met filosofisch gewauwel. Integendeel, doordat ze haar thema’s in de dagelijkse realiteit plaats, maakt ze het geheel uiterst tastbaar. Knap dat ze kritisch durft te zijn en op die manier de verschillende invalshoeken evenwichtig in haar verhaal weet te weven. Het afwisselen tussen dromerige close-ups en afstandelijke beschouwingen tonen ook haar innerlijke vertwijfeling en het verschil tussen wat iemand wil en wat werkelijk is.

> Bekijk de trailer van Ayan and the white balloon hier: klik
> Meer over Vida Mehri (o.a. schetsen) hier: klik

 

 

 

Sarah Skoric