Op donderdagavond 14 oktober ontving het Filmfestival van Gent zijn bezoekers met open armen. Onder de luifel van het Sint-Pietersstation werden in samenwerking met de NMBS-Holding vier Vlaamse kortfilms vertoond. Stuk voor stuk zijn de films innig verbonden met de stad Gent. En dat alles gratis en voor niets.

Het publiek bestond uit een harde kern die speciaal voor de gelegenheid naar het station kwam, alsof ze een echt cinemabezoekje gepland hadden. Anderen, veelal nietsvermoedende passanten, bleven verbaasd of nieuwsgierig kijken om wat tijd te doden voor of nadat ze de trein namen. Er hing een gezellige, vrijblijvende sfeer en hoewel het best frisjes was, leek het wel een mooie nazomeravond. De kwaliteit van de vier geselecteerde films steeg naarmate de avond vorderde.

Dansen met Travolta van Lenny Van Wesemael bracht opzwepende muziek en zwoele dans. Het verhaal gaat over het 25-jarige danstalent Heleen. Ze neemt een groot risico wanneer ze haar ex-lief als danspartner kiest voor een belangrijke auditie bij dansicoon John Travolta. Een hele garde Gentse amateurdansers figureert (overenthousiast) naast de ervaren dansers Laura Vanborm en Arend Pinoy. Originaliteit, spanning en verrassingen ontbreken om van deze kortfilm een memorabele hoogvlieger te maken, maar als opwarmer was het ideaal.

In het vermakelijke documentaire animatiefilmpje De Volgende vertelt Barbara Raedschelders (KASK) in sobere, maar authentieke tekeningen over het verplichte en voor sommigen zelfs traumatiserende bezoek aan het PMS. Verschillende stemmen halen om de beurt herinneringen op. De herkenbare situaties en vergeten details werken gemakkelijk op de lachspieren, maar zeggen dat je het bescheurt van het lachen, zou overdreven zijn. Raedschelders bereikt een groot (volwassen) publiek met haar eigenzinnige animatiestijl die nochtans ver afwijkt van het hyperpopulaire Disney en Pixar. Maar opnieuw is er niet echt sprake van een opmerkelijk niveau.

Wannes Destoop won met zijn Badpakje 46 de ereprijs Franciscus Pycke aan het KASK. Zijn film portretteert Chantal, een 12-jarig meisje dat enkel door haar omgeving merkt dat mollig zijn een issue is. Rustig en gracieus als ze is, draagt ze haar eenzaamheid met stijl en getuigt ze op haar jonge leeftijd al van een zekere maturiteit. Haar missie in de film is om een nieuwe zwembril te bemachtigen en de zwemwedstrijd winnen. De fantastische muziek van de Gentse band Amatorski schept een dromerige, beetje trieste sfeer die een onweerlegbare meerwaarde betekent voor de film. Rasacteurs Johan Heldenbergh en Wim Opbrouck vertolken beiden een kleine, maar aimabele rol als respectievelijk begripvolle vader en aanmoedigende zwemcoach. Het einde is wat bruusk en wekt de indruk dat ze zich er wat gemakkelijk van af gemaakt hebben. Maar aan de andere kant betekent kiezen soms verliezen, en zulke clichés zijn niet voor niets clichés. Dankzij het charmante hoofdpersonage zien we dat graag door de vingers.

Venus vs. Me, de laatste kortfilm van Nathalie Teirlinck, schiet zoals gezegd de hoofdvogel af.

Er was veel volk aanwezig, dus het concept sloeg aan. Misschien vormde het voor sommigen wel een opstapje naar de eigenlijke Kortfilmcompetitie op het festival. Maar hoewel het leuk was om voortdurend mensen te zien komen en gaan, of af en toe kreten van verwondering en enthousiasme te horen, zorgde net dit ook voor een storende factor. Door kortfilms op deze manier te presenteren dreigt het vooroordeel bevestigd te worden dat een kortfilm "maar een kortfilmpje is" en niet met evenveel respect en toewijding benaderd hoeft te worden als langspeelfilms. Zeker bij de laatste film van de avond, Venus vs Me, werd het ongepast. Voor deze film dien je in het pikkedonker, in alle rust en stilte, volledig op te kunnen gaan in het sferische universum dat Nathalie Teirlinck creëert.

Brecht Masschaele