De kortfilm countdown 2013

DE BESTE KORTFILMS VAN 2013  - EEN TOP VIJF

Nu het einde van het jaar in zicht is, kon ook onze redactie niet achterblijven met hun lijstjes. Op de vraag naar wat de beste kortfilms zijn die in 2013 hun release kenden, antwoordde bijna elke redacteur met een uitsluitend Vlaams/Belgisch lijstje. Deze countdown bezingt dus de successen van kortfilms-van-eigen-bodem. We vroegen, telden de stemmen en bundelden de resultaten in deze top vijf.  Ons cadeau voor u? Ongepubliceerde filmbeelden, wist-je-datjes van de regisseur en spicy feiten. Tel mee af... 

 

5. DE HONGER (BENOIT DE CLERCK)

Benoit De Clerck is met De Honger niet aan zijn proefstuk toe. Vorig jaar won de jonge filmmaker met The Importance of Sweet and Salt de juryprijs op het Internationale Kortfilmfestival in Leuven en schuimde daarna menig festival af (o.a. Leeds, Brussel, Dubai, Tokyo). De Honger ging eind november 2013 in première. Pas nog raakte bekend dat Benoit De Clerck met deze humoristische, verstilde oud-Vlaamse film geselecteerd is voor het grootste kortfilmfestival ter wereld: Clermont-Ferrand (2014). Niet onverdienstelijk, als je weet dat van de 193 Belgische filmmakers die hun film instuurden voor de internationale competitie, slechts drie werden geselecteerd.

Lees hier de volledige bespreking van de film.

 

WAT JE NOG NIET WIST OVER DE HONGER, VOLGENS BENOIT DE CLERCK

Met paard en kar. "Doordat de locatie zeer afgelegen was en in onherbergzame duingebieden bevond moest alles van crew en materiaal met paard en kar naar de set gebracht worden. Deze twee trekpaarden zijn onze redders geweest om het strakke draaischema te halen!"

Titel. De oorspronkelijk (werk)titel van de film was '1963'.

 

 

Aangevallen met een bezemsteel. "Voor de opnames moest een oude boerderij omgetoverd worden tot een woning van begin jaren 60. Hiervoor hadden we een boerderij gevonden waar een oude boerin haar hele leven in gewoond heeft. Initieel was de oude vrouw zeer meegaand in onze verbouwingsplannen voor haar woning. Maar eenmaal ze een ploeg zag toekomen die alles van meubels, behangpapier en gordijnen begon aan te passen sloegen de stoppen door en heeft ze oa. met een bezemsteel onze ploeg decor beginnen aanvallen."

 

 

Waar of niet waar? "Dan iets waar de lezer voor zichzelf mag uitmaken of het waar is. Voor de shoot moest men een aantal hazen trainen om van punt A naar punt B te lopen. Dit met medewerking van een speciale hazenhandler, een Fransman die we diep in de bossen hebben gevonden en in staat was om hazen te hypnotiseren. Voor elk shot moest een haas op zijn rug gaan liggen en werd die via hypnose in trance gebracht. Vervolgens ging de handler met behulp van een speciaal fluitje het beestje conditioneren aan een specifieke toon uit de fluit. Daarna werd de haas uit hypnose gebracht en eenmaal hij de toon achter een heuvel kon horen, ging hij deze klank achterna en liep hij naar waar het nodig was voor het shot."

 

 

 

4. LILITH (MAXIM STOLLENWERK)

"Reeds met de horrorfilm Karkas die hij realiseerde tijdens zijn tweede jaar wist Maxim Stollenwerk al enkele festivalselecties en zelfs prijzen (met name de Zilveren Mélies) in de wacht te slepen. Ook zijn nieuwe film Lilith werd niet alleen geselecteerd voor het IKL 2013, maar ook meteen genomineerd voor de Humoprijs. (...) Net als Lynch kiest Stollenwerk met Lilith ervoor een donker psychologisch verhaal te brengen in een magische, dromerige sfeer."

Lees hier de volledige bespreking van de film.

 

WAT JE NOG NIET WIST OVER LILITH, VOLGENS MAXIM STOLLENWERK

 

Gescheiden Adam. Maxim Stollenwerk heeft het in bovenstaand interview (onder andere) over hoe hij inspiratie vond in de joodse mythe van Lilith. Niet Eva, maar wel Lilith was immers Adams eerste vrouw. Maar Lilith wou zich niet onderwerpen aan Adam, ook niet seksueel, wat wel wat onenigheden teweeg bracht en wat Lilith in de moderne cultuur meteen tot een feministisch icoon maakt.

Vals scenario. Om de MIVB en de NMBS ervan te overtuigen de crew in hun metro's en gangen te laten draaien, schreef Stollenwerk een aangepast scenario in exact 30 minuten. "We hadden schrik dat ze na het lezen van ons echt scenario niet echt behulpzaam zouden zijn", aldus de regisseur. "Dus heb ik een scenario geschreven waar alle mogelijk moeilijk verteerbare elementen uit verdwenen zijn."

 

 

Maar dat baatte niet. "Tot onze verbazing paste ook het vals scenario niet bij hun imago. Voornamelijk wegens een scène waar onze heldin achteruit op een roltrap loopt... Uiteindelijk hebben we dan stiekem toch een kleine scène in de metro gedraaid."

"De vuile dingen ga ik jullie besparen." "Maar als foto heb ik iets dat perfect illustreert hoe filmmaken een heel intensief proces is waarbij de spanning tussen cast en crew soms om te snijden is."

 

 

 

3. ZINNEKE (RÉMI ALLIER)

De jonge filmmaker Rémi Allier weet hoe hij het beste uit onervaren jonge acteurs kan puren. Voor de negenjarige Thomas is de rommelmarkt een interessant biotoop waarin hij 'de grote mensen wereld' in het klein herkent. Tijdens zijn zoektocht naar aansluiting met deze volwassen wereld, belandt hij in een spannende nachtelijke uitstap met enkele kraamhouders. Allier weet ons met Zinneke met vaste hand naar een emotionele en intellectuele catharsis te loodsen.  

Lees hier de volledige bespreking van de film.

Herbekijk hier het interview dat we hadden met Rémi Allier n.a.v. zijn overwinning op Film Fest Gent.

 

 

Van Parijs naar Louvain La Neuve. Rémi Allier werd geboren en grootgebracht in het Oosten van Frankrijk (Mâcon). Nadat hij in Parijs een opleiding volgde als monteur, vertrok hij naar Louvan La Neuve, naar het Institut des Arts de Diffusion (IAD). Tijdens zijn filmstudies daar, leerde hij Pablo Munoz Gomez kennen. Een eerste samenwerking tussen de twee geschiedde met de kortfilm Jan. Maar die samenwerking zette zich – succesvol – voort: Gomez (met co-werking van Allier) werd recent nog geselecteerd met Welkom voor Clermont-Ferrand 2014, en in 2013 werkte Rémi Allier Zinneke af, wederom met de hulp van Gomez.

 

Internationaal. Zinneke kende zijn wereldpremière op het internationaal Filmfestival van Locarno. In België won Zinneke op Film Fest Gent 2013 de competitie voor beste Belgische studentenkortfilm, en werd erna o.a. geselecteerd voor FIFF Namen en voor de internationale competitie op IKL.

 

 

Bevriende acteurs. Sam Louwyck speelt naar eigen zeggen erg graag samen met Wim Willaert. “Hij is ook één van die mannen die over de taalgrens gaat. Maar daarnaast is het ook een goede vriend”. Het is niet de eerste maal dat de twee Belgische filmrotsen samenspelen, de soepele combinatie Wim Willaert én Sam Louwyck werkte eerder ook al in Paroles en 22 Mei.

Kinderstruggle. Inspiratie voor het scenario vond de regisseur in zijn eigen leven: “Als kind ging ik vaak naar de vlooienmarkt. Voor mij was dat een erg belangrijke plaats: het is er rijk, levendig. Maar tegelijk representeert het de struggle for life. Het is tegelijk een harde én vriendelijke wereld”.

De verwijzing naar Oliver Twist is niet veraf. Maar “de opnames waren niet altijd even makkelijk, omdat het hoofdpersonage nog maar een kind is”, aldus Allier.

 

 

En nu? Na Zinneke zette Allier zich aan een project over de plaats van kinderen in films. Momenteel is de jonge filmmaker bezig met het uitwerken van een script voor zijn volgende kortfilm. En die heeft terug een kind in de hoofdrol (al zal het wel een meisje zijn). 

 

 

 

2. GET RIPPED (Leonardo Van Dijl)

Leonardo Van Dijl studeerde eerst documentaire, en zoekt daardoor naar eigen zeggen verhalen die zich eerder afspelen in de wereld dan in zijn hoofd. Het zwart-witte Get Ripped is dan wel fictie, door het voyeuristische gehalte en de afstandelijke portrettering dweept deze kortfilm met non-ficite. Get Ripped speelt zich voornamelijk af in een fitnessruimte, waar de jonge Niko (Alessandro Cangelli) naast zijn personal trainer (een vertolking door Benjamin Ramon, die vorig jaar nog te zien was aan de zijde van Matthias Schoenaerts, in het Oscargenomineerde Dood van een Schaduw) zijn mannelijkheid probeert achterna te gaan.  We zien hem zweten, kijken, anderen kijken, zweten, en dat op het gestage ritme van halters en ademhaling. Get Ripped werd na de release genomineerd voor de Vlaamse competitie op IKL 2013 én voor de Humo-Award.

Lees de volledige bespreking van de film hier.

 

YouTube? De regisseur verklaart hoe het proces van filmmaken letterlijk zijn titel veranderde. “In afwachting van een goede titel was de werktitel ‘Get Ripped or Die Trying’. Dat was de titel van een filmpje met work-outinstructies dat ik op YouTube zag, en dat ik wonderwel goed vond klinken. Omdat dat te lang was om telkens op de klapper te schrijven, begonnen we op de set ‘get ripped’ te zeggen.” En zo werd die verkorte versie de definitieve titel. Maar wat betekent ‘Get Ripped’ nu concreet? “In de fitness wordt deze uitspraak gebruikt wanneer je een zeer laag vetpercentage hebt en alle spieren zichtbaar onder het vel liggen. Hoor het de regisseur zelf zeggen in bovenstaand interview.

 

Slotwoord/-beeld van het jaar. Get Ripped eindigt met het beeld van Niko die een selfie van zichzelf neemt. Een erg populair beeld, zo blijkt enkele maanden na de opnames, wanneer het woord ‘Selfie’ gebombardeerd wordt tot woord van het jaar 2013.

 

Mister Universe. Tijdens het hele researchproces bracht Van Dijls eerste assistente de regisseur in contact met Roy, een jonge kerel die op dat moment furore maakte in de fitnesswereld. Die ontmoeting had nogal wat impact, want “al snel werd duidelijk dat de film een andere richting uitging dan gepland. Het talent van Roy maakte zo’n diepe indruk, dat ik niet anders kon dan vragen of hij deel wou uitmaken van mijn film”, zo zegt Van Dijl.

 

 

Maar het wordt nog beter, want we zien niet alleen Roy in Get Ripped, maar ook diens vader. “Toen bleek dat die laatste een voormalige winnaar van Mister Universe is (de wedstrijd waar Schwarzenegger bekend mee werd) vroeg ik hen of ik ze als duo een cameo mocht geven in mijn film", aldus de regisseur. "De opnames met Roy en Patrick waren fenomenaal en hebben de film absoluut tot een hoger niveau getild.”

 

 

1. DE WEG VAN ALLE VLEES (DEBEN VAN DAM)

 

Wat je al wist over De weg van alle vlees

Deben Van Dam won bijna alle kortfilmprijzen die er op het Internationale kortfilmfestival Leuven 2013 te rapen vielen: zijn De weg van alle vlees was goed voor zowel publieks- als juryprijs in de nationale competitie (en staat daardoor op de longlist voor de Oscars in 2015!), won de Humo-Award én de VAF Wildcard Fictie 2013.

Lees hier de volledige recensie van de film.

Ook Kortfilm.be selecteerde deze fictiefilm met Flor Decleir en Sam Louwyck voor de kortfilm.be-avond en de reacties waren laaiend. Maar dat was niet de eerste maal dat we deze kortfilm zagen.

De start. Onze redactieleden spotten De weg van alle vlees tijdens de vertoning op Open Rits. En nog voor die screening in het Rits werd Van Dams film reeds geselecteerd voor het filmfestival van Gent: “Terecht, want Deben Van Dam leverde terug een stijlvaste kortfilm af waarin zwarte humor wordt gecombineerd met een zekere tragiek die uitgaat van zijn hoofd- en nevenpersonages.” (lees ons eerste oordeel hier)

We spraken verscheidene malen met de filmmaker. In deze filmpjes kan u de maker horen spreken over zijn ACE-Publieksprijs op Film Fest Gent (boven links), over zijn homerun op IKL2013 (boven rechts) én kan u – nog maar eens – de guerillafilm bekijken (hieronder) die we de wereld instuurden tegelijk met de bekendmaking van zijn overwinningen. Gewoon, omdat er ook eens gelachen mag worden.

Niet geheel onverwacht prijkt De weg van alle vlees dan ook aan de top van de kortfilm countdown, en wordt zo bekroond tot beste kortfilm uit 2013. Dat wist je allemaal al – of weet je nu. Hieronder lees en zie je enkele inside stories, die nog niet bekend zijn en soms toch wel erg dicht aanschurken tegen het lugubere.

 

WAT JE NOG NIET WIST OVER DE WEG VAN ALLE VLEES, VOLGENS DEBEN VAN DAM

Sterfgeval op de set. Nogal wat moeilijkheden gingen gepaard met het opnemen van de sterfscène van Frans Claeskens (zie foto links). En dan vooral het lawaai dat te horen was tijdens die laatste opname, die – net als bijna de hele film- werd gedraaid in rusthuis De Gulden Lelie. “Het was moeilijk om stilte te krijgen op de set”, verklaart Van Dam.

“Dit tot onze grote ergernis, want het was echt een race tegen het daglicht. Na uren in dezelfde kamer te zitten leerden we dat het rumoer kwam… van de kamer tegenover (!) die van ons.” Tegelijk met het opnemen van die fictieve scène stierf een man op een paar meter afstand. “Het is een heel bizar gevoel om te weten dat je met 20 man bezig bent om iets zo waarachtig mogelijk naar film te vertalen, terwijl een bijna identieke situatie zich afspeelt op een paar meter van de set.” 

 

Geen onbekend graf. Er is die ene scène dat Frans en Tibo naar een kerkhof trekken en meerbepaald naar een leegstaand graf. “Dat (lege) graf bevindt zich op het kerkhof Campo Santo in Gent en werd speciaal voor ons opengegraven door de plaatselijke grafdelver. Het was even schrikken toen Wilfried Martens overleed kort na de shoot. Want ook al konden we het niet duidelijk zien door de bloemenzee op TV, de kans bestaat dat hij effectief in dat graf ligt Zo niet is hij er niet meer dan een steenworp van verwijderd.”

 

Geen onbekende bewoner. Eén van de bewoonsters van De Gulden Lelie is gevierd actrice Tine Balder (zie foto boven, bekend o.a. uit Flikken en Meeuwen sterven in de haven). “Ik heb met haar samen met een aantal andere bewoners een interview afgenomen voor de "vervelingscène" van Tibo. Net zoals de andere interviewees spreekt ze oprecht en openhartig over haar eigen gevoelens, niets is geënsceneerd of uitgeschreven.”

 

Waterdichte schmink-massage. “Leo Franquet (in de rol van de verlamde Remy) was zodanig gebruind dat we hem elke scène lichter moesten maken. We hadden echter geen rekening gehouden met de laatste dag, toen Remy volledig naakt in bad moest. Resultaat is dat onze Make-up artieste Natascha en costumière Carmen hem (tot groot genot van Leo) van kop tot teen moesten inmasseren met waterdichte schmink. Ik moest deze foto doorsturen naar zijn vrouw.”  

 

Sarah Skoric