De 6 Beste Vlaamse Kortfilms van 2016

Gelukkig: het nieuwe jaar staat voor de deur. Tweeduizendzestien is een jaar vol tegenslagen geworden; daar hebben andere media al voldoende over bericht. Bij ons alleen maar goed nieuws: het kortfilmcircuit heeft er opnieuw een vol & gunstig jaar opzitten. Ook de Vlaamse kortfilmwereld houdt na tig stevige jaren puik stand.

Naar goede gewoonte kiezen we de beste kortfilms uit die zich het afgelopen jaar bij het kortfilmarsenaal hebben gevoegd. Dit keer kleurt ons lijstje volledig Vlaams. Waar we vorig jaar nog de prijzen voor 'Beste Geoliede Scooterseks' en 'Beste Slowmo Paddenstoelen' uitreikten, delen we dit jaar onder andere die voor het 'Schoonste Shot', het 'Mooiste Sprookje' én de 'Beste Bulgaren' uit.

In willekeurige volgorde zijn dit de zes beste Vlaamse kortfilms van 2016:

 

Downside Up
(dir. Peter Ghesquière)

Regisseur Peter Ghesquière viel met eerder kortfilmwerk (Schijn van de maan, Zondvloed) reeds meermaals in de prijzen op nationale & internationale festivals. Zijn reputatie zorgt ervoor dat we bij elke nieuwe productie wederom kwaliteit verwachten. Maar niet getreurd: met Downside Up, een erg charmante en hartverwarmende film, wist Ghesquière te bevestigen wat we al wisten.

Zijn film is een modern sprookje waar normaliteit op z'n kop wordt gezet. Het uitgangspunt is simpel: in een wereld bevolkt door mensen met het syndroom van Down, wordt plots een kind geboren dat ‘anders’ is.

De regisseur danst op het moeilijke komediekoord alsof het niks is. De momenten van zwarte humor zorgen nooit voor een ongemakkelijke kijkervaring. Integendeel: elke grap wordt perfect gedragen in deze moraliserende fantasiewereld.

Bovendien wordt het geheel subliem en feeëriek in beeld gebracht door de alomtegenwoordig en veelvuldig getalenteerde Robrecht Heyvaert. Het mag dus geen verrassing zijn dat Ghesquière, naast de Publieksprijs en Humo-Award op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2016, ook nog een vermelding op dit lijstje verdient.

> Lees onze volledige recensie.

 

 

Sweet Dumplings
(dir. Lai Kin Chang)

Yin en Lee maken dim sum. Doorheen die ritualistische handelingen krijgen hun gedachten de vrije loop. Ze denken aan hun overleden dochtertje en maken elkaar onuitgesproken verwijten. Ze zijn eeuwig veroordeeld, tot hun keuken en tot elkaar.

De synopsis van Lai Kin Changs prachtige kortfilm getuigt van ambitie en veel goesting. De regisseuse gaf toe dat ze al enkele jaren aan het broeden was op een langspeelproject. Het Vlaams Audiovisueel Fonds wilde eerst wel eens zien of de voormalig animator/graficus een fictiefilm wel aankan. Dat is de bestaansreden van deze grafische en cinematografische parel.

Lai Kin Chang is al enkele jaren actief in het filmwereldje als medewerkster aan de Brusselse filmschool RITCS. Haar connecties heeft ze ongetwijfeld uitgespeeld om een klinkende crew samen te stellen: van soundman Jan Deca over cameraman Jonathan Wannyn tot monteur Thijs Van Nuffel. Het resultaat is verbluffend.

Dank aan het VAF om Chang op de proef te stellen en ons bijgevolg te verblijden met deze bitterzoete kortfilm. Maar vooral: nu overtuigd? Wij namelijk dubbel & dik.

> Lees onze volledige recensie.

 

 

Boi
(dir. Anthony Nti)

Het houdt niet op voor Anthony Nti. Eerst sleepte hij de Publieksprijs in de wacht op Film Fest Gent, waarna de Debuut- en Persprijs volgden op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Nu wordt hij ook nog eens vermeld op ons wereldbefaamde eindejaarslijstje. Eervoller wordt het écht niet.

Nti schreef het scenario van zijn kortfilm in samenwerking met Chingiz Karibekov. Boi gaat over een dag in het leven van twee Bulgaarse straatschoffies. Het resultaat laat ons allerminst onberoerd. De combinatie met het claustrofobisch aandoende camerawerk zorgt ervoor dat wij deze subtiele parel als een huzarenstukje van jewelste bestempelden. En dan moet de fraaie epiloog van Remy M. Ndow nog komen. We hopen de nog jonge Nti in de toekomst vaak en met nog straffer werk terug te zien.

> Lees onze volledige recensie.

 

 

 

No Offense
(dir. Kris Borghs)

Reeds bekroond met een Ensor in Oostende en de Publieksprijs op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Getoond in meer dan twaalf verschillende landen. Het gaat hard voor Kris Borghs, die met No Offense een verhaal vertelt dat groter is dan het lijkt.

Een rij cartoonisten verschijnt voor een macaber tribunaal. Iedereen die een beledigende spotprent op zak heeft, wordt terplekke geëxecuteerd. De laatste in de rij tracht zijn hachje te redden. Creatievelingen worden gestraft omwille van hun eigen creativiteit en verbeelding. Daar biedt Borghs een antwoord op met z'n eigen fantasie.

De animatiefilm van Borghs handelt over de vrijheid van meningsuiting en is een krachtig pleidooi voor humor & relativeringsvermogen. Wij bestempelen het als een heerlijke film voor een moeilijke tijd. In een jaar waar we plaats moeten geven aan de gruwel van terreurorganisaties, zit deze film helemaal juist.

Borghs concipieerde zijn kortfilm jaren vóór de gruweldaden van de gebroeders Kouachi jegens het satirische magazine Charlie Hebdo. Een sprekend voorbeeld van hoe de werkelijkheid de fictie inhaalt. Brandend actueel en noodzakelijk.

> Lees onze volledige recensie.

 

 

On Attend
(dir. Dimitri Sterkens)

Nog zo'n brandend acutele kortfilm: On Attend van regisseur Dimitri Sterkens. Zij prent belicht het bureaucratisch geharrewar waarmee vluchtelingen geconfronteerd worden.

Sterkens grijpt je van bij het begin naar de keel. De minimalistische enscenering, hoogstaande cinematografie én het knappe acteerwerk zorgen voor een buitengewoon resultaat. Steengoed, dus. Sterkens' filmn viel onterecht buiten de prijzen op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

Dimtri Sterkens vertoeft momenteel in Londen, waar hij na drie jaar RITCS zijn masterjaar aan de MET Film School afwerkt. We verwelkomen hem (hopeijk) binnenkort met open armen terug in eigen land, ongetwijfeld om nog meer sterk werk af te leveren.

> Lees onze volledige recensie.

 

 

Perfect Darkness
(dir. Maaike Neuville)

Maaike Neuville mag dan misschien nog altijd beter bekend zijn als actrice, de regisseur in haar neemt steeds meer de bovenhand. En daar mogen we blij mee zijn. Niet dat we haar acteerwerk niet appreciëren, maar het creëren zit in haar bloed. Met haar vorige kortfilm, het fantastische & poëtische Sonnet 81, sloeg ze onze redactie al met verstomming. Ook Perfect Darkness vindt zijn inspiratie in de poëzie en opnieuw zijn wij verbluft.

Gebaseerd op een gedicht van Richard Dehmel heeft Neuville het over een man en een vrouw. Ze wandelen in de nacht, onder een volle maan, richting zee. Zij draagt een kind in de buik, maar gaat gebukt onder het gewicht van een geheim. Het komt tot een uitbarsting, waarna het koppel al dan niet samen verder kan. Hoe liefhebben ondanks je gebroken illusies?

Het geheel is opgenomen in één adembenemend shot (het schoonste van het jaar) van drieëntwintig minuten. Het landschap is overweldigend en de soundtrack weerklinkt glorieus. Alle elementen dragen bij tot de adequaat romantische sfeer. Heel graag reserveren wij een plaatsje voor deze poëzie op pellicule in ons eindejaarslijstje.

> Lees onze volledige recensie.

 

 

 

Jannes Callens